Έχω συνδέσει το εστιατόριο 𝗟𝗮 𝗧𝗼𝘂𝗿 𝗱’𝗔𝗿𝗴𝗲𝗻𝘁 με ένα οικογενειακό φίλο που δεν υπάρχει πιά. Ήταν ψηλός και ευρύστερνος, και του είχα βγάλει το παρατσούκλι “Αρκούδος”. Ήταν ένας εύπορος πετυχημένος επιχειρηματίας, πραγματικός bon viveur, που απολάμβανε το καλό φαγητό, και κάθε φορά που πήγαινε στο Παρίσι έτρωγε στο ‘𝗟𝗮 𝗧𝗼𝘂𝗿 𝗱’𝗔𝗿𝗴𝗲𝗻𝘁’. Όταν επέστρεφε και ερχόταν στο σπίτι, μαζευόμασταν γύρω του και τον ρωτάγαμε.
‘Πως ήταν το φαγητό στο 𝗟𝗮 𝗧𝗼𝘂𝗿 𝗱’𝗔𝗿𝗴𝗲𝗻𝘁;’
‘Τέλειο, όπως πάντα΄, μας απαντούσε. Και εξηγούσε ότι αυτό είναι ένα από τα σημάδια ενός εξαιρετικού εστιατορίου.
Ότι όσο δύσκολο και αν είναι ένα πιάτο, είναι πάντα το ίδιο, είτε τρως μεσημέρι, είτε βράδι, είτε σήμερα, είτε δύο χρόνια μετά.
Δεν έχω πάει στο εστιατόριο αυτό, και μπορεί να μην πάω ποτέ. Όμως από τις ιστορίες του Αρκούδου στη φαντασία μου είναι σα να το έχω επισκεφθεί πολλές φορές.
‘Αγαπημένε μας ‘Αρκούδε’, μας λείπεις.
/
Gastrolvios 